درعمق چشمان تو چه می گذرد,توکه روحی به وسعت دریا داری

توکه دردوردستها هم مرا ازدعای خیرت بی نصیب نمیگذاری

توکه درکنارت معنای زندگی را فهمیدم.

بایاد تو عاشق بودن راچشیدم.

باتوعاشق بودن را تجربه کردم, پیشانی به خاک وفای تو ساییدم

وباتو خوشبختی را احساس کردم

و زمانی دراز ثانیه ها می گذرند پی در پی و صدایی نیست جز آوای طپش قلب ها،

گرمایی نیست جز هرم نفس ها و نگاه سکوت را می شکند و هزاران حرف نگفته به ناگاه جاری می شود از این نگاه به آن نگاه.و چنین گویند  عشق زبان خودش را دارد...

و در این بین ، عشقبازی ِ طپش قلب ها چه زیباست  و بوسه های نگاه تا اوج ، اوج     می گیرند.

ولی افسوس ... اگر که خدا ناگه پر زند...

و در اعماق قلب ها همچنان نور امید می تابد و می درخشد حتی به کور سوئی.

              این وبلاگ رو حتما ببینید مطالب زیبایی داره

              http://fereshte-koochooloo.blogfa.com/

هفته پیش شلوغ پلوغ بود.اما از همه قشنگتر عروسی فرزانه ی عزیزم بود که تو لباس سپید عروسی عین فرشته ها شده بود.برای اون و همسرش آقا احسان در تمام مراحل زندگیشون آرزوی شادی و سربلندی می کنم.  

و عشق باز در سراسر جهان جاری شد...

هیچ چیز نابود نمی شود،همه چیز تغییر می کند.

راز هر پیروزی ساده ترین نکته ی جهان است: بدانیم با آن چه می کنیم.

آخرای فصل پاییز یه درخت پیر و تنها
تنها برگی روی شاخه ش مونده بود میون برگا

یه شبی درخت به برگ گفت:کاش بمونی در کنارم
آخه من میون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتی برگ درختو می دید داره از غصه میمیره
به خدا راز و نیاز کرد اونو از درخت نگیره

با دلی خرد و شکسته گفت نذار از اون جداشم
ای خدا کاری بکن که تا بهار همین جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا می گفت
غافل از این که یه گوشه باد همه حرفاشو میشنفت

باد اومد با خنده ای گفت:آخه این حرفا کدومه؟
با هجوم من رو شاخه عمر هر دو تون تمومه

یه دفه باد خیلی خشمگین با یه قدرتی فراوون
سیلی زد به برگ و شاخه تا بگیره از درخت جون

ولی برگ مثل یه کوهی به درخت چسبید و چسبید
تا که باد رفت پیش بارون بارونم قصه رو فهمید

بارون گفت با رعد و برقم می سوزونمش تا ریشه
تا که آثاری نمونه دیگه از درخت و بیشه

ولی بارونم مثل باد توی این بازی شکست خورد
به جایی رسید که بارون آرزو می کرد که میمرد

برگ نیفتاد و نیفتاد آخه این خواست خدا بود
هر کی زندگیشو باخته دلش از خدا جدا بود