1. احمق نباش، سعي كن توي زندگيت احمق نباشي.

ضمنا اينكه فكر كني ديگران احمقند از اوج حماقتت سرچشمه مي گيره و ناشي مي شه.

با خودت رو راست باش. اينقد احمق نباش و ديگران رو هم احمق فرض نكن حتي اگر واقعا باشن بازم بترس از اينكه اين اوج حماقتت باشه...

2.بعد از اين همه سال ديگه بايد مطمئن مي شدم كه بايد به حس درونيم راجع به اتفاقات و افراد اعتماد كنم. ديگه به اندازه ي كافي اشتباه داشتم، تجربه كردم و ديدم و شنيدم.

دل من منو ببخش عزيزم كه هي تلنگر زدي و من ناديده گرفتم...

از اين به بعد به شدت به حس درونيم و نگاهش اعتماد مي كنم. در رابطه م با ديگران، در دوستي هام و در تصميم هاي مهم زندگيم.

3. گاهي با بعضي ها بايد سريع قطع رابطه كني و دليلي هم نداره وقتي اذيت مي شي اينقدر هي براشون توضيح بدي و بيشتر بموني و عذاب بكشي... هر كس يه اندازه منطق داره. من ِ نوعي مسئول نحوه ي برخورد آدمهاي دور و برم با مسائل و روابط و زندگيشون نيستم. هر كس مسئول زندگي خودشه . يا تصميم مي گيره بپاشه يا بلند شه و به يه مسير جديد بره.

براي منم راحت نبود پيدا كردن راه هاي جديد، براي منم راحت نبود بلند شدن. خيلي به خودم صدمه زدم. ديگه تصميم گرفتم اول به خودم فكر كنم. تا من با روحيه ي سالم و تندرست و قوي نباشم نمي تونم براي كسي هم مفيد باشم...

به ضرر ديگران هرگز كاري نمي كنم. اما ديگه به ضرر خودم هم كاري نمي كنم .

** از خيلي از دوستانم ممنونم. دوستان جديد و دوستان قديم، دوستاني كه هم ديگه رو مي شناسيم و كساني كه نمي شناسيم اما از خيلي دوست ها دوست ترن. من از همه ممنونم. به هر حال آدمها باعث رشد هم مي شن.

خدايا از توام ممنونم و ازت سپاسگزارم.خيلي سپاسگزارم. هميشه دوستان منو حفظ كن و مراقبشون باش. 

ماه رمضون زيبا و اهورايي اي داشته باشين.

والسلام. خدانگهدار همه ي شما.

سيده فروغ.

پ.ن: اين بار حتي مسئول برداشت هاي دوستان و غيره از نوشته هام نيستم. هر جور راحتين همون جور راحت باشين.

بعد نوشت: امروز يه اتفاق ساده باعث شد پيش خودم فكر كنم، وقتي دري قفل نباشه حتي اگر بسته باشه خيلي ها اونو باز مي دونن!!!

هميشه بچه ها رو دوست داشتم. اون وقتايي كه دانشجو بودم توي اتوبوس با بچه هاي دور برم دوست مي شدم حتي يكيشون برام نقاشي كشيد يادگاري.

توي خيابون، توي بانك ، دوست و آشنا ...هميشه توي كيفم مثل جيب بابابزرگا شكلات هست. مامانا معمولا ازم تشكر مي كنن يا ديدين مي گن به بچه كه گفتي مرسي...

اما اين منم كه ازشون ممنونم كه اجازه مي دن با بچه هاشون دوست شم يا براشون خوردني و هديه بگيرم. در برابر اون ذوق و خوشحالي من يه دنيا تشكرم ازشون بكنم كمه. وقتي به بچه ها نزديك مي شم، وقتي با من دوست مي شن يا فرضا هديه منو قبول مي كنن حس مي كنم خدا به من نزديكتره، حس مي كنم دلم هنوز سياه سياه نشده ...

مامانا من خيلي ازتون ممنونم. از بچه هاي نانازتونم همين طور. پس اين منم كه بايد تشكر كنم نه شما.

هر وقت خسته ام خوش شانسم كه توو زندگيم

مثل يه رويا ، تو مي آي كنارم

هر وقت ناراحتم، خوش شانسم كه تو روياهام

هميشه منو با گرماي وجودت احاطه مي كني

مهم نيست كي و كجا ، هميشه به همين شكل لبخند مي زنم

مهم نيست كه توو اين دنيا چقد مشكل وجود داشته باشه

...

هنوز به خاطر لبخندت احساس سعادت مي كنم

فقط يه قدم بهم نزديك تر شو...

پ.ن : ترجمه ي يه شعر كره ايه. اگر فروهر جون زحمتشو بكشه لينك موسيقيشو مي ذارم اينجا. موسيقي زيبايي داره.

Lucky از ashily: 

http://www.mediafire.com/?jy5mndoinyy